vzw Animal Trust Geerbosstraat 1 9090 Melle (B) TEL. 0498 66 80 80 info@animaltrust.be HK 30402213 Rek.nr. 733-0565695-21	DIERENASIEL - In memoriam PUCKY Hallo, Wij hebben op 29 juli 2011 van jullie een heel lieve hond geadopteerd namelijk "Pucky". Het was een Cavalier King Charles van 9 jaar oud (°10/05/2002). Wij moeten met heel veel verdriet in ons hart aan jullie meedelen dat hij overleden is op maandag 19/12/2011... Sorry dat we nog niets vroeger van ons laten horen hebben, maar hieronder wil ik toch even zijn verblijf bij ons schetsen: Toen we Pucky bij jullie zagen, waren ik en m'n kinderen direct verkocht. Ondanks dat hij al een oudere hond was, was dit voor ons ideaal omdat we nog geen honden gewoon waren en we 2 kinderen hadden. Vanaf dag 1 voelde hij zich direct thuis in ons gezin. Hij gaf veel liefde aan ons en wij gaven hem overvloedige liefde en zorg terug. Hij was altijd super enthousiast om te gaan wandelen ondanks zijn hartproblemen. Een paar straten ver want meer kon zijn hartje niet meer aan. Hij ging graag mee op stap in de auto en liet hem aaien door alle mensen. Hij was voor ons gezin de ideale hond en iedereen was zot van hem! Wij hebben wel maar 5 maand van hem mogen houden en toen is hij toch wel met een pijnlijke dood (denken we) gestorven. In die 5 maand is hij van 1 pilletje 's avonds naar 3 pilletjes gegaan. Maar dit was op het einde ook niet genoeg meer... Op het laatste kon hij nog moeilijk ademen (vocht in zijn longen) en veel geruis op zijn hart. Toen we aankwamen bij de dierenarts was hij reeds gestorven en konden we niets meer doen. Van die 5 maanden dat hij bij ons was, hebben we toch enkele foto's als herinnering, die we ook aan jullie wilden laten zien (zie bijlage). Veel succes nog met jullie dierenasiel en we volgen jullie verhalen op de voet via jullie mailtjes. Vanwege Familie Smekens-Pieters MARCEL Je hebt je best gedaan om er bovenop te komen - toen je bij ons werd binnengebracht was je graatmager! Helaas bleek je uiteindelijk toch te erg verzwakt om het te redden. Rust zacht lieve kater. Medewerkers AT BOOMER Lieve Boomer, Dubbel zo triest wanneer een hondje op leeftijd wordt binnengebracht, omdat we allemaal weten dat het sowieso soms al moeilijk genoeg is om aan een nieuw baasje te geraken. Maar zelfs op je bijna 11-jarige leeftijd bewees je nog van een flinke wandeling te houden en het duurde dan ook niet lang voordat er een hele reeks potentiële wandelmaatjes voor je klaarstonden. Door alle medewerkers en vrijwilligers werd je enorm graag gezien en geknuffeld. We hadden je graag nog naar een gouden mandje zien vertrekken, maar een zware leverkanker heeft daar anders over beslist, en we moesten je gisteren laten gaan. We zenden je vele knuffels, liefde en een grote merci voor het fijne gezelschap mee naar de overkant, en denken graag nog eens aan je terug. Dag lieve Boomer. Medewerkers AT JOSKE Na drie en een half jaar te hebben mogen genieten van, volgens ons natuurlijk, de liefste hond van de hele wereld, hebben we met heel veel pijn in ons hart afscheid genomen van Joske. Joske heeft ons leven voorgoed veranderd. Zo veel dankbaarheid en genegenheid gekregen na een moeilijke periode van een scheiding. Caitlin is vanaf de eerste dag zijn maatje geweest en kwam niet aan Jos! Tot verbazing van de mensen die zijn geschiedenis kennen werd het binnen een week een heerlijke huishond die alleen maar wilde zijn waar wij waren. Gelukkig wel met een flinke berg streken... Slecht voor honden om trap te lopen maar met Joske had ik dit na een week en drie vernielde traphekjes dan ook opgegeven. Jos ging en deed wat hij wilde maar deed dit met een charme waar iedereen voor viel. Helaas vorig jaar kerst kreeg hij voor het eerst last van zijn heupen. Toen we dit jaar in Melle waren, waar hij nog gekroond werd tot liefste asielhond, zag je al dat hij het moeilijk had maar zijn "will to please" hield de overhand. Voor ons was het moeilijk lopen van Jos geen last maar juist een reden om hem nog meer te knuffelen. Tot afgelopen maandag. Toen gaven zijn heupen het op. Na een hele nacht bij hem gelegen te hebben keek hij me 's ochtends aan met zijn mooie bruine ogen en was het duidelijk; de pijn en ziekte hadden de overhand gekregen. Opstaan lukte niet meer... Dierenarts gebeld en die is bij ons thuis gekomen waar Joske op zijn eigen vertrouwde deken is gaan slapen, voor altijd. We zullen je enorm missen maar zijn je dankbaar dat je in ons leven bent geweest. Rust zacht. Caitlin en Pieter KING Mijn lieve lieve lieve knapperd... Al na enkele dagen had ik door dat je door jouw eerste, onbekende baas, niet zo zacht behandeld bent geweest. Angstig in elkaar duiken als ik mijn stem verhief als je met je poten op tafel sprong, in een hoekje wegkruipen als ik je lange, prachtige haren van de sofa aan het kloppen was, ... Ik dacht dat je er na verloop van tijd op zou leren vertrouwen dat ik je zou beschermen tegen "slechte" mensen i.p.v. andersom, maar niets bleek minder waar. We hadden veel lol en je leerde snel, maar op de meest onverwachte momenten kon je zowel vreemden als vrienden als een plotse bedreiging zien en zonder waarschuwing uitvallen. In het asiel heb je dit nooit gedaan, en volgens Kris (onze gedragsherapeut) was het typisch dat je dit gedrag pas begon te vertonen door je aan een iemand te hechten. Hoe hard kan het leven zijn... Je had eindelijk een eigen baasje die je dolgraag zag, en ik ben er zeker van dat het wederzijds was, maar ik moest je laten gaan omdat het te gevaarlijk werd. Steeds vaker begon je ons steeds feller te verdedigen, en na het laatste (ernstigere) incident zag zelfs Kris geen andere uitweg, je "aangekweekt instinct" zat er zodanig diep in dat het er niet meer uit te krijgen was. Mijn enige troost is dat je blijkbaar je rust nodig had en graag wou gaan, zo snel en vredig ben je uit mijn armen weggezweefd... Anne BOB Hallo Eline, We hebben gisteren onze lieve Bob moeten laten inslapen. Hij kreeg van vorig jaar medicatie voor het hart en vochtophoping alsook voor de gewrichten. Hij had toen wel geen pijn want we lieten regelmatig de dierenarts komen om daar zeker van te zijn. Met de tijd kon hij moeilijker en moeilijker gaan, de laatste maanden ging gaan wandelen niet meer en ik moest hem helpen bij zijn eten. Gisteren dus ging het 's morgens zoals altijd, zijn sandwich met medictatie en de nodige koekjes die hij zo graag had. Maar 's avonds zagen we dat hij heel erg moeite had met ademen. Wanner hij wou gaan liggen als we hem streelden hoorde we hem reutelen en kwam hij ook direct recht zitten omdat hij dan iets beter kon ademen. Maar zijn ogen stonden zo wazig, oren gans plat naar achter en happen naar adem. Eten wou hij niet en de koekjes die hij zo graag had kon hij niet meer opknauwen. Hij is 14 jaar 4 maanden mogen worden. Bob was samen met zijn maatje Max van april 2007 bij ons. Het waren 2 grote lieve schatten!! SIMBA Een klein jaar geleden stond jij op de site van animaltrust. Poot voor poot in de waterbak om er uiteindelijk helemaal in weg te zakken. Het verhaal erbij was ontroerend en zo besloten wij na een telefoontje in de auto te stappen om naar Melle te rijden. Yoppe en wij hebben op de speelweide kennis met je gemaakt, een wandeling en je meegenomen naar huis. Je bijnaam werd IJsbeer, je klein kopje, je omvangrijke lijf en je ijsbeerloopje waren de oorzaak hiervan. Yoppe leerde je spelen met knuffels, jij leerde Yoppe hoe fijn het kan zijn om geknuffeld te worden. De laatste weken ging je slechter lopen, poepen, plassen en eten!!!!! Simba wordt toch echt een dagje ouder dachten wij nog. Ik raakte je aan en je hapte naar mij, oeps dit is niet goed, jij hebt pijn anders zou je dit nooit gedaan hebben, zo´n lobbes was je. Naar de dierenarts, medicatie tegen de pijn en ontstekingsremmers, maar het zag er niet goed uit. De volgende dag zakte je ook door je achterpoten. Met de dierenarts overlegd en besloten om je te laten gaan. Simba bedankt dat we het laatste jaar van je leven bij ons bent geweest. We missen je heel erg. Maria, Jan, Veronique en je grote vriend Yoppe SAPHIERA Saphiera, je hebt een vrij hard leven gekend. Je werd als zwerfkat met een kitten bij ons binnengebracht, en we moesten ook constateren dat je doof was. Je vertoonde sporen van het leven op straat, en had veel tijd, rust en aandacht nodig, maar zou met het nodige geduld zeker nog een nieuw baasje hebben leren vertrouwen. Het mocht echter niet zijn en je bent heengegaan voordat je je gouden mandje mocht innemen. We koesteren de korte tijd dat we je mochten kennen en dragen je mee in ons hart. Slaapwel lieve meid. BONI Dag eline,   Op 21 november 2009 kwamen we vol verwachting bij je aan en namen Boni (noemde toen nog Filou) de Malthezer mee. Wat zouden mijn ouders blij zijn terug een hondje te hebben nadat dat van hen overleden was. Inderdaad, de eerst schuchtere Bonni werd een echte schat voor mijn ouders, meer nog, hij zou voor hen door een vuur gaan, nam hen volledig in bescherming, ..... soms al een beetje te veel. Gisterenmorgend hebben ze hem spijtig genoeg dood, naast zijn mandje, gevonden,..... was niet ziek, volgens dierenarts waarschijnlijk hartstilstand. Het is voor hen een troost te weten dat  hij niet heeft afgezien en ze hem toch nog een klein jaartje hebben kunnen laten genieten van een warme thuis. Lieve Boni, iedereen mist je ondertussen al en niemand snapt waarom jij ooit in een asiel kon belanden!   Met vriendelijke groeten, Van Ransbeeck Magda LAÏKA Hallo Eline We hadden niet gedacht om zo vlug hier een bericht achter te laten.  We hebben ons lieve Laïka zaterdag 25 september moeten laten inslapen.  Ze is maar kort bij ons geweest maar heeft toch een diepe indruk nagelaten.  Het was de zwaarste beslissing ooit, we waren totaal niet klaar om verder te gaan zonder haar. Toen de diagnose ‘leukemie’ gesteld werd, moesten we toch even slikken.  Hoe was dat nu mogelijk!! Laïka had al genoeg afgezien en had nu recht op een leven die ze verdiende.  Een leven omringd met liefde, gezelligheid, warmte, aandacht, … kortrom een echte thuis! Volgens de dierenarts had ze nog 2 weken te leven.  Ons hart brak maar hadden toch de hoop dat alles in orde zou komen.  Na 2 weken zagen we haar stilaan terug beter worden, ze had terug energie en genoot van alle aandacht.  We waren content dat we met haar naar de opendeurdag konden gaan, laten zien hoe Laïka evolueerde en hoe goed ze haar voelde.  Het heeft haar goed gedaan om de mensen die haar opgevangen hadden nog eens terug te zien.  Het deed ons ook deugd te zien hoe iedereen met haar begaan was. Maar na een tijdje begon ze terug koorts te krijgen, kwam er geen gewicht meer bij en werd ze terug rustiger.  Ze sliep veel maar kon nog genieten van een wandeling en een knuffel.  Ook al zag het er niet goed uit toch bleven we geloven dat ze zou genezen.  Laïka was een sterke meid, ze sloeg er haar wel door. De vrijdag hadden we een slecht gevoel.  Ze had haar kussen ondergeplast en op overgegeven.  We begonnen ons toch zorgen te maken.  Ze was nog vermagerd en was erg rustig.  ’s Anderdaags ’s morgens lag ze op haar kussen waar ze had overgegeven.  Ze had de kracht niet meer om recht te staan.  Het leven uit haar ogen was verdwenen, ze keek ons zelfs niet meer aan. Ergens wisten we dat het tijd was om de beslissing te nemen over haar leven, maar we konden het niet over ons hart krijgen.  Maar in samenspraak met onze dierenarts hebben toch de beste beslissing genomen en haar laten gaan. Laïka je was het beste wat ons kon overkomen.  Je verhaal op de site van animal trust had ons geraakt en we besliste onmiddellijk dat we je moesten komen halen.  Het ging perfect met Sylo, we waren zo gelukkig! Het heeft lang geduurd voor je bij ons was, maar al van de eerste dag voelde je je thuis.  Je speelde met ons in de tuin en je sliep de eerste nacht al samen met Sylo. Je wist ons duidelijk te maken wat je wou, je maakte Sylo op tijd duidelijk als hij te geweldig was, je hield ons in de gaten tijdens het wandelen zodat je altijd dicht bij ons was, je onthaalde ons altijd enthousiast, je genoot van de aandacht en af en toe kregen we een kusje, je was een deugniet en van een voetbalmatch kon je altijd genieten.  Kortom je was de perfecte hond voor ons! Laïka we missen je enorm, we gaan je nooit vergeten!! Wesley, Angelik en Sylo SLOEF Hallo Eline, Hier slecht nieuws over onze lieve schat Sloefke. Met zo veel pij in het hard en wazige letters van de tranen laten wij je weten dat we hem gisteren hebben moeten laten inslapen. Hij had een tumor in zijn darmen waar niets meer aan te doen was. Zijn milt was ook al aangetast. Vorige week maandag merkten we dat hij niet meer zo actief was tijdens de wandeling. Dit is niet normaal want normaal loopt hij altijd helemaal vooraan. We zijn dan naar de dierenarts gereden. Zij heeft voorgesteld om een bloed & mest onderzoek te laten doen. De volgende dag hadden we de uitslag al. Hij had bloedarmoede en bloed in zijn mest. Ze stelde voor om hem speciaal eten van Royal canin te geven dat licht verteerbaar is en nog een voedingssuplement met pro biotica. De volgende ochtend zakte hij door zijn poten. We zijn die avond nog terug gegaan en toen heeft hij nog antibiotica gekregen. Eergisteren wou hij niet meer gaan wandelen en niet zo veel meer eten. Een zeer slecht teken want hij was altijd als eerste klaar voor bijden. Gisteren at hij helemaal niets meer en dan zijn we naar de dierenkliniek geweest om een echo te laten nemen van zijn buik. Toen kregen we het vreselijke nieuws te horen van de tumor. Deze lekte ook bloed vandaar de bloedarmoede. We hadden nog zo graag gehad dat hij nog mee had kunnen gaan naar Nederland binnen drie weken. We hadden speciaal voor hem gezocht naar een huisje met omheinde tuin met super veel grond aan waar hij naar harte lust zou kunnen rondlopen en snuffelen. We zouden ook nog naar zee gaan daarna en hadden zelfs al plannen om volgend jaar naar Oostenrijk te gaan. We hadden nog zo graag gehad dat hij nog jaren bij ons zou zijn. We moeten ons misschien troosten met de gedachte dat hij niet lang heeft afgezien, dat we alles gedaan hebben wat we konden en dat hij een zeer mooie tijd heeft gehad bij ons. Veel gewandeld en altijd mee geweest op vakantie. En toch doet het zo enorm veel pijn. Er is een heel belangrijk deel van ons gezin verdewenen. Het zal zo stil zijn in huis nu hij er niet meer is. We proberen zo veel mogelijk aan de grappige en leuke dingen te denken. Hij heeft voor altijd een plaatsje in ons hart en we zullen altijd aan hem blijven denken. RIP lieve lieve lieve schat Sloefke Familie Daron - Doclot BONO Hoi Eline Vandaag heb ik met veel pijn in mijn hart afscheid moeten nemen van Bono. Hieronder iets wat ik voor hem geschreven heb... en nog een paar foto's van deze morgen... Groetjes Liesbeth Toen ik je de eerste zag wist ik... Jij hoort bij mij! Voor mij was je alles, Alles waar ik van droomde. Je hielp me over mijn pijn heen, Je was mijn beste vriend. Maar nu na al die jaren, Heb je me verlaten. Ik wist dat die moment ging komen, Maar toch doet het zo'n pijn. Voor mij was je altijd zo lief, Ik zal je nooit vergeten. Je was geen gemakkelijke hond, Maar toch heb ik van alle momenten genoten. Je was mijn kerel, mijn ventje, Mijn grote knuffelbeer. Slaap nu maar, Mijn vriend, Ooit zien we elkaar terug, Aan de andere kant van de regenboogbrug BONKY Goedenavond wilde jullie nog even op de hoogte brengen dat boncky is overleden vorige week aangezien iedereen hier behoorlijk verdrietig over was/is schrijf ik nu deze mail.als ik deze mail schrijf zitten de tranen al weer hoog.iedereen was gek op hem en we missen hem iedere dag bij alles wat we doen zijn blaf bij de deur als meneer weer naar binnen wilde,de manier waarop hij achter de stofzuiger aan ging ,je hoefde dat ding maar te pakken en meneer stond paraat stofzuigen was dus onmogelijk.hij ging ook altijd tussen de etenstafel en de vaatwasser zitten bij het af ruimen in de hoop dat hij ook iets lekkers kreeg.het was echt een gezelligheids dier graag mee in de auto,kinderen halen uit school ,mee in de bolderkar enz hij had geen enkel probleem met de boerderij dieren en mocht graag mee het land in gaan .daar had hij het vaak koud dus kochten we een jas voor hem zodat hij toch mee kon hij heef zelf nog voor een pasgeboren lam gezorgt lekker bij hem gaan liggen om hem warm te houden.maar het laatste stukje ging niet meer in 2 dagen tijd gleed hij bij ons weg.hij was altijd al wat incontinent maar de laatste dag liet hij alles lopen,ik kon hem niet verleiden tot iets lekkers,en het water wat hij dronk kwam er weer uit binnen een aantal uren kon hij niet meer staan.de dierenarts constateerde dat zijn lever het had laten afweten en 1 voor 1 zijn organen vielen uit.boncky heeft geen pijn gehad en is rustig gegaan. SITA Goedeavond, met pijn in ons hart hebben wij afgelopen woensdag 7 april onze Sita verloren. Zij is overleden thuis bij ons op de bank aan een hartstilstand. Wij missen haar enorm, want het was ons zonnetje in huis. Altijd vrolijk, altijd blij, altijd in voor een geintje en sjouwen met haar speelgoed. De foto met de eend in haar bek is gemaakt 2 dagen voor ze is overleden. We vinden het vreselijk dat we maar zo kort (net een jaar) van haar hebben mogen genieten, maar we kunnen u verzekeren dat ze het bij ons geweldig naar haar zin heeft gehad. Samen spelen met de bouvier en in de zomer gingen we savonds lekker zwemmen in de sloot in de polder achter ons huis. Ze maakte er ook een sport van om alle eenden de stuipen op het lijf te jagen. We hopen u hiermee naar behoren te hebben ingelicht, Bert en Nelly van den Berg MAX Hallo Eline We hebben vanmorgen onze lieve Max laten inslapen. Hij kon bijna niet meer gaan zoals ik al gemaild heb even geleden. S'morgens ging het nog een beetje, maar tegen de avond kon hij niet meer gaan en sleepte zijn achterste voort. Het doet nog meer pijn omdat hij nog zeer goed at en alert was. Maar een hond waarvan al de poten beginnen te verlammen is verschrikkelijk om te zien. We gaan hem heel hard missen met zijn lieve snuit en dagelijkse likjes. Hopelijk gaat onze Bob hem niet te erg missen. Groetjes, Cathleen en Peter ZAZOU Lieve Zazou kreeg gisteren een maagtorsie. Ik ben er in allerijl mee naar de dierenarts gereden en hij werd met spoed geopereerd. 's Avonds stond hij alweer te kwispelen. Helaas kreeg hij 's nachts een hartstilstand door een bloedklonter (te wijten aan de maagtorsie). RIP Zazou! Spijtig dat je geen thuis meer vond, maar je werd heel graag gezien door mij en de vrijwilligers! Slaapwel knuffelbeer. FALCKO Hoi Eline, Hier even een triest bericht vanuit Nederland. Helaas hebben we afgelopen zaterdag onze Falcko op 7 jarige leeftijd moeten laten inslapen. Hij wilde niets meer eten en was sterk vermagerd, niets wilde baten. Volgens de dierenarts was het waarschijn;ijk een erfelijke aandoening die vaak bij Berners voorkomt. Gelukkig hebben we hem toch nog een paar goede jaren kunnen bieden. Groetjes Janet en Marc Maessen TREES Geachte, Met droefheid in ons hart melden we u dat Trees is gestorven op 5 januari, aan een natuurlijke dood. We stonden 's morgens op en ze bewoog niet meer. Met vriendelijke groeten, Wendy Hillaert CAMIEL Ter herinnering van Camiel. Je kwam op 22 Augustus 2008 in ons gezin .Je woog amper 600 gram.Maar je had een karakter . Je leerde alles kennen op het gras lopen, languit in de zetel liggen .. Je kwam op voor je eten maar het heeft niet mogen zijn..Je bent het weekend van de 13 september ziek geworden . En alles wat je opgebouwd had was je rap weer kwijt.Je bent gestorven op maandag 15 september wij bedanken ja dat je voor zo'n korte tijd al in ons herinneringen blijft... CAMIEL GEBOREN OP 15-08-2007 GESTORVEN OP maandag 15-09-2008 Met spijt in ons hart.. DE FAMILIE PYNAET NELLE Dag iedereen die Nelle heeft gekend... Het valt ons bijzonder zwaar om dit verhaal te doen, en wellicht is een mailtje ook niet het meest geschikte middel, maar we willen toch iedereen die Nelle heeft gekend, laten weten dat onze allerliefste meid zaterdag zachtjes ingeslapen is. Ze is op haar plekje in de living gebleven, waar ze altijd sliep. Zondag hebben we haar naar het crematorium in Oudenburg gebracht. Ze blijft nog even bij ons, maar op 21 oktober, wanneer ze tien zou geworden zijn, gaan we haar as uitstrooien aan de zee, waar ze het liefste was, waar ze precies een week voor haar dood nog had liggen krullen in het zand. Nelle is net geen twee jaar bij ons geweest. Het gemis is veel groter dan die tijd doet vermoeden. Ze was een prachtig beest, een échte teef, een strekenwijf, ons blafmie, onze mooie meid, tante Nelle. Ze heeft ons zoveel geleerd, we zijn haar zo dankbaar. De leegte is enorm. We zullen haar nooit vergeten... MAIKO Hoi eline, ik heb een spijtig bericht. Ik moet u melden dat we vorige week zaterdag op 1 maart om 1u30 afscheid hebben moeten nemen van maiko van het knosselbos onze grote bruine beer (newfoundlander). Net na de krokusvakantie krijg hij aanvallen van epilepsie waarbij ik met hem naar de dierenarts ben geweest en waar hij medicatie kreeg voor de aanvallen te minderen. Het ging van kwaad naar erger. Dus hebben we het eens besproken en de beste keuze was voor hem een spuitje te geven zodat hij niet verder meer moest afzien. Hij heeft een gelukkig leven gehad en was zelfs nog op de het clubkampioenschap van afgelopen jaar nog de 2e in zijn categorie. Ik heb maiko bij mij kunnen houden en dit gedurende 1jaar en 6 maanden. Groetjes van Sandra, vriend Michael, dochter dominique en natuurlijk Yazz waar maiko zoveel plezier heeft met gehad. BODHI Lieve Bodhi, je kon het leven achter de tralies niet aan. Je vermagerde iedere dag, maar bleef zo vrolijk en lief. We hebben vanalles geprobeerd, je kreeg superveel aandacht, andere brokken, krachtvoer, voor je gekookt, maar niets hielp. Met een opvanggezin dachten we de oplossing gevonden te hebben. Je vertrok op woensdag en was er meteen heel gelukkig. Ook je pleegouders waren meteen gek op je. Je leek er op te leven. Helaas zakte je zondag door je poten en werd je naar de dierenarts gebracht. Je bleef er om aan de baxter te liggen en kreeg suikeroplossingen toegediend. Maandagochtend probeerde je alweer rond te lopen en kreeg je iets toegediend om rustig te blijven. Toen ik vandaag belde om te vragen hoe het ging kreeg ik te horen dat je vannacht gestorven bent. Geen gelukkig 2008 meer. Ik vind het enorm spijtig en hoop dat je nu je rust hebt gevonden. Het zal blijven pijn doen dat we je er niet bovenop hebben gekregen. Rust zacht, lieve Bodhi. KALFJE Dit kalfje werd op 7-11-2007 inbeslaggenomen wegens verwaarlozing. Het was vel over been, had echt geen grammetje vet en niets van kracht of levenslust. Ik heb alles gedaan om het beestje te redden. Ik ben begonnen met de papfles en daarna dronk het melk uit een kom. Na een paar dagen stond het heel even na het op te heffen een paar minuutjes recht. Daarna ging het weer bergaf, waarop het iedere dag spuiten kreeg met vitaminen. Snel kwam haar eerste geloei. Na een paar dagen ging het plots weer heel snel achteruit. Het beestje kon bijna haar kopje niet meer rechthouden en dronk niet meer. Toen de dierenarts 's avonds kwam, lag ze al dood in haar stal. Ik hoop dat ze nu beter af is, dan het miserabele leventje dat ze hier gekend heeft. Mijn enige troost is dat ze niet is moeten sterven in de regen en kou en haar laatste dagen nog goede zorgen heeft gekend. RAKKER We hebben Rakker jammer genoeg moeten doen inslapen. Na zijn ontsnapping uit de tuin (we weten nog steeds niet hoe) werd hij door een auto aangereden. Hij kon niet meer gered worden. We zijn er allemaal de kop van in, want we hadden ons al zo aan hem gehecht. JESSIE Dag Eline, Bedankt voor je steun... Ik mis mijn lieve meid zo! Jessie was zo speciaal, mijn engeltje. Het blijft zo'n pijn doen. Op 5/9 is ze overleden. We hadden nog samen gespeeld en een lange wandeling gemaakt, heeft 's avonds nog gezellig tussen ons in op de zetel gelegen. Ze hield toch zoveel van ons. Ze voelde zich de koning te rijk en dan plots... 's Avonds zijn we zoals gewoonlijk samen met drie naar ons bedje gegaan. Jessie sliep bij ons in de slaapkamer. Ze lag mooi in haar bedje te snurken lekker onder haar dekentje en daar lag ze de volgende ochtend nog... stil... Mijn schatje heeft niet geleden maar ik heb veel pijn... ik wou nog geen afscheid nemen... Op deze foto zie je Jessie, prachtig zoals ze was. Bedankt, Eline om ons haar het mooiste jaar van haar leven te geven. Groetjes, Kim top